سید٬این شکم من را می بینی؟
می گفتم٬آره چطور؟
می گفت تا عید دیگه نمی بینی.
دو سه باری این کار را تکرار کرد٬گفتم علی بسه دیگه از روو برو.تو که رعایت نمی کنی چرا خودت را ضایع می کنی؟
گفت:سید جان آخه پسرخالم گفت این کار را بکن لاغر میشی.
گفتم:علی جان اون مال آدمیه که حرفی که می زنه حتماْ انجام می ده٬گفته تو اعلام کن که اجباراْ انجام بدی.
حالا این قضیه شده قضیه ی نام گذاری امسال به سال اتحاد ملی و انسجام اسلامی.
ولی آیا فقط با نام گذاری٬اتحاد ملی بیشتر می شود؟
آیا برخوردهای شایع شده در دولت نهم و این دوره ی تاسف بار تاریخ ایران٬ در راستای افزایش اتحاد ملی است؟
آیا دامنه ی وسیعی از جامعه نباید رسانه ای هر چند محدود برای اعلام نظر و....داشته باشند؟
شاید هم آقایان فکر می کنند اگر نظر مخالفی بیان نشود(مجال بیان نداشته باشد)پس وجود نخواهد داشت و همه با هم خوبند و مثل آخر کارتون ها همه خوشحالند و می خندند.
آیا مطبوعاتی ها جزو این مردم نیستند؟آقایان فقط دست معلمان را می بوسند و دم از حقوق کارگران
می زنند(البته بی فایده)؟امنیت شغلی و .... برای بعضی حرام است؟
آیا اتحاد یعنی یکی شدن و فقط یکی بودن؟
البته به نظرم هم میهن باز می گردد و اگر اینگونه نیز نشود٬هم میهن رسالت خود را چه در زمان وجود و چه با توقیفش انجام داده و می دهد.